Winfried Otto Schumann

Rezonans Schumanna to naturalne drgania elektromagnetyczne Ziemi, powstające w ogromnej „komorze rezonansowej” między powierzchnią planety a jonosferą. To właśnie tam, pobudzane nieustannymi wyładowaniami atmosferycznymi, tworzą się stabilne częstotliwości o bardzo niskich wartościach (ELF), które otaczają całą Ziemię – niezależnie od miejsca i pory dnia.

Najbardziej znana i podstawowa z nich to około 7,83 Hz – częstotliwość uznawana za fundament całego zjawiska. To ona stała się punktem odniesienia dla dalszych obserwacji, badań i interpretacji, ponieważ pojawia się niezwykle stabilnie, jak globalny puls planety. Właśnie ta regularność sprawiła, że odkrycie rezonansu Schumanna uznano za coś wyjątkowego: po raz pierwszy pokazano, że Ziemia nie jest elektromagnetycznie „cicha”, lecz posiada własny, mierzalny rytm.

Wyjątkowość tego odkrycia polega na tym, że łączy ono fizykę atmosfery, elektromagnetyzm i biologię w jednym spójnym obrazie. Pokazuje, że życie na Ziemi rozwija się w określonym polu częstotliwości, a planeta posiada własny „sygnał tła”, który nie jest przypadkowy.

Badania nad tym zjawiskiem prowadzono i prowadzi się w wielu ośrodkach naukowych na świecie – m.in. w instytucjach takich jak NASA, ESA oraz Max Planck Institute. Z czasem zakres obserwowanych częstotliwości został rozszerzony – obok podstawowej wartości zaczęto rejestrować kolejne harmoniczne (wyższe pasma), które razem tworzą pełne spektrum rezonansu Schumanna.

W rzeczywistości rezonans Schumanna to cała kaskada częstotliwości, które zmieniają się dynamicznie w czasie.