Aleksander Gurwitsch

Biofotony i pole, które steruje życiem

Naukowiec, który powiedział, że życie nie jest sumą reakcji chemicznych, lecz procesem sterowanym polem informacyjnym.

Jego prace powstały na długo przed biofizyką, neurobiologią i teorią pól, a mimo to dziś brzmią zaskakująco aktualnie.

Aleksander Gawriłowicz Gurwitsch (1874–1954) był rosyjskim biologiem, embriologiem i biofizykiem, profesorem Uniwersytetu Moskiewskiego prowadzącym badanie i działalność naukową w Rosji, Niemczech i Francji.

Był naukowcem akademickim, publikującym w recenzowanych czasopismach i prowadzącym eksperymenty laboratoryjne. Nie był mistykiem ani filozofem spekulatywnym – choć jego wnioski miały dalekosiężne konsekwencje filozoficzne.

W latach 20. XX wieku Gurwitsch odkrył coś, co wstrząsnęło ówczesną biologią.

Zauważył, że:

dzielące się komórki emitują ultrasłabe promieniowanie,
to promieniowanie może stymulować podziały komórkowe w innych tkankach,
efekt zachodzi nawet bez kontaktu chemicznego.

Nazwano to promieniowaniem mitogenetycznym.

Dziś wiemy, że chodziło o ultrasłabe emisje światła, które obecnie określamy jako biofotony.

Choć w czasach Gurwitscha brakowało czułych detektorów, jego obserwacje zostały potwierdzone dekady później przez badaczy takich jak Fritz-Albert Popp.

Biofotony to:

emisje światła na poziomie pojedynczych fotonów, generowane przez żywe komórki, ściśle skorelowane ze stanem zdrowia i organizacji biologicznej.

Kluczowe jest jedno:

biofotony nie są „produktem ubocznym” metabolizmu –
są nośnikiem informacji regulacyjnej

Najważniejszym wkładem Gurwitscha była jednak jego teoria pola morfogenetycznego.

Twierdził on, że:

forma organizmu,
kierunek rozwoju,
sposób różnicowania komórek

nie wynikają wyłącznie z DNA i chemii,
lecz są sterowane przez pole informacyjne, które:

istnieje przed strukturą,
koordynuje procesy biologiczne,
działa poprzez sygnały częstotliwościowe i fotonowe.

To była myśl rewolucyjna – i bardzo niewygodna.

Dlaczego Gurwitsch został odsunięty

W połowie XX wieku biologia skręciła w stronę:

biochemii,
genetyki molekularnej,
redukcjonizmu.

Teoria pola morfogenetycznego:

nie pasowała do tego paradygmatu,
była trudna do opisania matematycznie,
nie dawała się łatwo opatentować ani uprościć.

Efekt:

Gurwitsch został zignorowany,
jego koncepcje uznano za „zbyt spekulatywne”,
rozwój genetyki „zastąpił” pole informacyjne.

Dziś wiemy, że DNA nie tłumaczy wszystkiego.

Współczesne badania:

nad biofotonami,
nad koherencją komórkową,
nad informacją w polach biologicznych,

w coraz większym stopniu potwierdzają intuicję Gurwitscha.

Dziś mówimy:

o sieciach sygnałowych,
o polach regulacyjnych,
o informacji niefizycznej w sensie chemicznym.

Język się zmienił.
Zjawisko – nie.

Z perspektywy Gurwitscha:

zdrowie = spójne pole regulacyjne,
choroba = zaburzenie koherencji pola,
regeneracja = przywrócenie informacji sterującej.

Aleksander Gurwitsch uważał że:

życie jest zorganizowane przez pole,
a materia jest jego wyrazem

Badacze

Aleksander Gurwitsch