Bob Beck

Robert C. “Bob” Beck (1928–2011) był amerykańskim inżynierem, fizykiem i niezależnym badaczem. Nie był lekarzem akademickim, ale przez wiele lat współpracował z lekarzami, naukowcami i instytucjami badawczymi.

Był uczniem i współpracownikiem dr. Williama Lymana, a jego prace były silnie inspirowane badaniami:

• Raymonda Rife’a,
• Roberta O. Beckera,
• oraz zespołów badających wpływ impulsów elektrycznych na krew i układ nerwowy.

Beck nie szukał teorii.
Szukał rozwiązań, które można zastosować w praktyce.

Najważniejsza idea Becka była radykalnie prosta:

nie trzeba niszczyć czegokolwiek w organizmie,
wystarczy zmienić środowisko, w którym funkcjonuje

Zamiast:

• zabijać,
• zwalczać,
• niszczyć,

Beck zaproponował:

• regulować,
• destabilizować niekorzystne warunki,
• wspierać naturalną koherencję organizmu.

To było myślenie systemowe, nie wojenne.

Najbardziej znanym elementem pracy Becka były obserwacje dotyczące wpływu mikroimpulsów na krew.

Beck zauważył, że:

• mikroimpulsy zmieniają potencjał elektryczny środowiska krwi,
• wpływają na zdolność adaptacji mikroorganizmów,
• poprawiają przewodnictwo i właściwości reologiczne krwi.

krew jest nośnikiem informacji elektrycznej,
a jej środowisko decyduje o odporności systemowej.

Beck opisał swój system jako cztery współdziałające elementy:

1. Mikroimpulsy elektryczne
   – regulacja bioelektryczna
2. Pole elektromagnetyczne (PEMF)
   – wsparcie koherencji tkanek
3. Ozon / tlen (kontrowersyjny element)
   – poprawa środowiska metabolicznego
4. Woda jako nośnik informacji
   – wpływ struktury i przewodnictwa